Adventure in the 9 Kingdoms
ตอนที่ 5 — สิ่งที่ยังเหลืออยู่ หลังจากเรายอมรับว่าผิด

(ร่างต่อเนื้อเรื่อง — เขียนโดยห้อง A9K01 เพื่อปิดอาร์คอาณาจักรที่หนึ่ง · รอโค้ชไฟท์ตรวจและแก้ก่อนถือเป็นต้นฉบับ)

เหนือยอดหอคอยสูงที่สุดของนคร
บนหลังรูปปั้นเทพีที่ถือตาชั่ง
เงาขนาดมหึมามองลงมายังหอพิพากษาที่กำลังพังทลาย
“เขาหยุดอยู่ตรงทางแยกแล้ว”
เสียงกระซิบดังขึ้นเบามาก
“เด็กคนนั้นจะเลือกอะไร”
“เลือกเพื่อน”
“หรือเลือกสิ่งที่ถูกต้อง”
เงานั้นเงียบไปครู่หนึ่ง
จากนั้นหัวเราะ
“ไม่ว่าเลือกอะไร…”
“เขาก็ต้องทิ้งอีกอย่างไว้ข้างหลังอยู่ดี”
“และทุกครั้งที่มนุษย์ทิ้งอะไรไว้ข้างหลัง”
ดวงตาสีแดงหรี่ลง
“ข้าก็ได้กิน”
⸻
ด้านล่าง
Takechi ยังยืนอยู่ที่ขอบหลุม
หน้าต่างสองบานลอยอยู่ตรงหน้าเขา
บานซ้าย
DISTANT HERO SIGNAL
Distance: 184 km
บานขวา
Continue Kingdom Quest
ข้างล่างมีเสียงคำรามของมาร
สลับกับเสียงตะโกนของชายคนหนึ่งที่ยังไม่ยอมแพ้
ไอลามองเขา
“เจ้าไม่ต้องลงไปก็ได้”
Takechi หันมา
“อะไรนะ”
“ข้าพูดจริง”
เธอไม่ได้พูดเชิงประชด
“ถ้าเพื่อนของเจ้าอยู่ตรงนั้นจริง แล้วเจ้าไม่ไป”
“เจ้าอาจไม่มีวันได้เจอเขาอีก”
กาเรนหันมามองเธอทันที
“เจ้ากำลังบอกให้ผู้กล้าทิ้งเมืองนี้หรือ”
“ข้ากำลังบอกความจริง”
ไอลาตอบเรียบ ๆ
“เมืองนี้ไม่ได้เป็นของเขา”
ความเงียบ
Takechi มองหน้าต่างทั้งสองบาน
เขานึกถึงประโยคที่ระบบขึ้นเมื่อครู่
บางโอกาสอาจไม่รอให้คุณกลับมาเลือกใหม่
เขานึกถึงมือที่ยื่นไปแล้วคว้าไม่ทัน
นึกถึงเสียงกริ๊งของดาบที่ตกกระทบพื้น
แล้วเขาก็รู้ตัวว่า—
เขาไม่ได้กำลังชั่งน้ำหนักว่าอะไรถูกต้องกว่ากัน
เขากำลังกลัวว่าจะเลือกผิด
Takechi หลับตาหนึ่งครั้ง
“ผมไม่รู้ว่าอันไหนถูก”
เขาลืมตา
“แต่ผมรู้ว่าผมทนไม่ได้ที่จะเดินหนีจากคนที่ตกลงไปต่อหน้าผม”
เขายกมือปัดหน้าต่างแผนที่ออก
“ไปกันเถอะ”
หน้าต่างระบบเปลี่ยนทันที
DECISION RECORDED
Path Chosen: Continue Kingdom Quest
Hero Signal marker retained
Signal integrity: decaying
Estimated trace remaining: unknown
Takechi มองบรรทัดสุดท้ายอยู่หนึ่งวินาที
แล้วไม่มองอีกเลย
กาเรนดึงเชือกจากเข็มขัด
“ข้าจะลงก่อน”
“ทำไม”
“เพราะข้าหนักที่สุด”
“นั่นไม่ใช่เหตุผลที่ดี”
“แต่เป็นเหตุผลที่ใช้ได้”
ไอลาเกือบยิ้ม
“ทหารเมืองนี้พูดเหมือนกันหมด”
⸻
บนพื้นดิน
เอเลน่ายืนอยู่กลางลานที่เต็มไปด้วยฝุ่นและคนเจ็บ
เหนือศีรษะของเธอ มารสูงเท่าหอคอยยกค้อนสีดำขึ้นอีกครั้ง
ทหารยิงธนู
ลูกธนูทะลุผ่านตัวมันเหมือนยิงเข้าไปในควัน
เจ้าหน้าที่คนหนึ่งวิ่งมา
“ท่านเอเลน่า! หน่วยเวทฝั่งเหนือขอกำลังเสริม!”
“ให้ถอย”
“แต่—”
“ให้ถอยทั้งหมด”
คนรอบข้างหันมามองเธอ
“ท่านจะปล่อยให้มันทำลายเมืองหรือ”
เอเลน่าไม่ตอบทันที
เธอกำลังมองสิ่งที่ Takechi ชี้ให้เห็นเมื่อครู่
เธอมองไม่เห็นเส้นสีดำ
แต่เธอเห็นสิ่งที่มองเห็นได้
ทุกครั้งที่มีคนตะโกนว่า “ฆ่ามันให้ตาย”
ร่างของมันหนาขึ้น
ทุกครั้งที่มีคนตะโกนว่า “นี่เป็นความผิดของพวกนอกกฎ”
ค้อนของมันฟาดแรงขึ้น
เอเลน่าหลับตา
เธออายุหกสิบแปดปี
รับราชการมาสี่สิบสี่ปี
และไม่เคยทำสิ่งที่เธอกำลังจะทำ
“เรียกเจ้าหน้าที่ประกาศ”
“ครับ?”
“เรียกมา”
ไม่ถึงหนึ่งนาที ชายคนเดิมที่เคยยืนอ่านผลตรวจมาตรฐานประจำสัปดาห์ก็มาถึง
มือเขาสั่น
“ท่าน…จะให้ประกาศอะไรครับ”
เอเลน่าเดินขึ้นแท่นหินกลางลาน
ที่เดิม
แท่นเดียวกับที่ทุกวันศุกร์จะมีการอ่านชื่อเขตที่ทำผิด
เสียงระฆังเล็กดังขึ้นโดยอัตโนมัติ
กัง
ผู้คนกลางลานหยุด
ด้วยความเคยชิน
แม้ในตอนที่ปีศาจสูงเท่าหอคอยยืนอยู่เหนือหัว—
พวกเขาก็ยังหยุดฟังประกาศ
เอเลน่ามองเห็นสิ่งนั้น
และเป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกเย็นวาบ
“ประชาชนแห่งนคร”
เสียงเธอไม่ได้ดัง
แต่ทุกคนได้ยิน
“การประเมินมาตรฐานประจำสัปดาห์”
“ระงับ”
เสียงฮือดังไปทั่วลาน
“ระงับตั้งแต่วันนี้”
“จนกว่าสภาจะทบทวนใหม่ทั้งฉบับ”
ตุลาการอาวุโสคนหนึ่งตะโกนจากแนวหลัง
“ท่านไม่มีอำนาจ—”
“ข้ามี”
เอเลน่าตอบโดยไม่หันไปมอง
“และข้ายังมีอีกเรื่องที่ต้องบอก”
เธอเงียบไปหนึ่งจังหวะ
มือที่กุมกันอยู่ข้างหน้าสั่นเล็กน้อย
“คำสั่งเผาตำราของไอลา วาเรน”
“ข้าเป็นผู้ลงนาม”
ทั้งลานเงียบ
“ข้าลงนามโดยไม่ได้อ่านตำราเล่มนั้นแม้แต่หน้าเดียว”
“ข้าลงนามเพราะสภามีมติ”
“และเพราะข้าคิดว่าการทำตามมติคือการทำสิ่งที่ถูก”
เธอเงยหน้ามองมาร
“ข้าคิดผิด”
เหนือลาน
เสียงที่ออกจากปากนับสิบของมารสะดุด
เป็นครั้งแรก
“ผิด…?”
มันพูดคำนั้นออกมาช้า ๆ
เหมือนไม่คุ้นกับการได้ยินคำนี้จากคนที่ยอมพูดเอง
เอเลน่าพูดต่อ
“ข้าไม่ได้บอกให้ผู้ใดหยุดโกรธข้า”
“โกรธได้”
“แต่อย่าเอาความโกรธนั้นไปตัดสินใครแทนข้า”
“ถ้าจะมีใครต้องรับผิดชอบเรื่องนี้ ก็คือข้า”
ร่างของมารสั่น
ควันดำที่หนาขึ้นเรื่อย ๆ ตลอดสองชั่วโมงเริ่มบางลงเป็นครั้งแรก
กาเรนที่ยังยืนอยู่ขอบหลุมมองขึ้นมา
เขาเห็นแค่ว่าปีศาจอ่อนแรงลง
แต่ไม่เข้าใจว่าเพราะอะไร
ส่วน Takechi—
เขาเห็นทุกอย่าง
เส้นสีดำนับร้อยเส้นที่เคยไหลจากอกของผู้คนเข้าสู่ตัวอาคาร
ขาดลงพร้อมกันหลายสิบเส้น
หน้าต่างระบบเปิดขึ้น
QUEST CONDITION — PARTIALLY MET
“ความผิดที่ไม่มีวันได้รับการให้อภัย”
Awakening detected in individual with systemic influence
Subject: ELENA
Structural Feeding: −38%
Takechi หายใจออกยาว
“ยายคนนั้น…”
เขาพึมพำ
“ทำสิ่งที่ยากกว่าฟันดาบเยอะเลย”
⸻
ใต้หอพิพากษาไม่ได้มืดอย่างที่คิด
มีแสงสีเขียวจาง ๆ เรืองอยู่ทั่วผนัง
และเมื่อสายตาปรับได้—
ทั้งสามก็หยุดเดินพร้อมกัน
สิ่งที่อยู่รอบตัวไม่ใช่ถ้ำ
เป็นห้องเก็บเอกสาร
ชั้นวางหินสูงจากพื้นจรดเพดาน
เรียงต่อกันไปจนสุดสายตา
ทุกช่องมีแผ่นหินบาง ๆ วางซ้อนกัน
กาเรนหยิบแผ่นหนึ่งขึ้นมา
“นี่มัน…”
เขาอ่าน
“บันทึกคำตัดสิน”
ไอลาพยักหน้า
“ทุกคดีในนครนี้ ตั้งแต่วันแรกที่ก่อตั้ง”
Takechi กวาดตามองชั้นหินที่ทอดยาวไปในความมืด
“สองร้อยปี?”
“สองร้อยสี่สิบเอ็ด”
กาเรนอ่านต่อ
“คดีที่หนึ่งหมื่นสองพัน… ชายชื่อโดรัน”
“ความผิด — ขายขนมปังน้ำหนักขาดสามหน่วย”
“คำตัดสิน — ปรับ และห้ามค้าขายในนครตลอดชีวิต”
เขาเงียบไป
“ตลอดชีวิตเพราะขนมปัง?”
Takechi ใช้ INSIGHT
ทันทีที่มองผ่านแสงสีทอง เขาก็เห็น
จากแผ่นหินทุกแผ่น
มีเส้นสีดำเส้นเล็กจิ๋วเชื่อมลึกลงไปในความมืดข้างหน้า
เป็นล้านเส้น
เหมือนรากไม้
DEMON CORE — FEEDING STRUCTURE ANALYSIS
Primary Source: Recorded Judgments (241 years)
Secondary Source: Unresolved Self-condemnation
Note:
มารตัวนี้ไม่ได้เกิดจากคนคนเดียว
มันเติบโตจากการที่เมืองทั้งเมืองตกลงกันว่า
“ความผิดหนึ่งครั้ง สมควรตามติดคนคนหนึ่งไปตลอดชีวิต”
Takechi อ่านแล้วขนลุก
“มันไม่ใช่ปีศาจที่มาบุกเมือง”
เขาพูดออกมาเบา ๆ
“เมืองสร้างมันขึ้นมาเอง”
ไอลาไม่ได้หันมา
“ใช่”
เสียงเธอต่างจากเดิม
กาเรนหันมองเธอ
“เจ้าเคยมาที่นี่”
“เคย”
“ในฐานะอะไร”
ไอลาเงียบไปนาน
จนกระทั่งเธอเดินไปหยุดตรงชั้นหินชั้นหนึ่ง
เธอดึงแผ่นหินออกมาโดยไม่ต้องหา
เหมือนรู้ตำแหน่งมาตลอดยี่สิบปี
เธอส่งให้ Takechi
เขารับมาอ่าน
บนแผ่นหินสลักข้อความสั้น ๆ
มาตรฐานคุณธรรมแห่งนคร ฉบับที่หนึ่ง
เรียบเรียงโดย ไอลา วาเรน
ผู้ช่วยผู้ตรวจมาตรฐาน
Takechi เงยหน้าขึ้นช้า ๆ
“คุณ…เป็นคนเขียนกฎของเมืองนี้?”
“ข้าเป็นคนเขียนฉบับแรก”
ไอลาตอบ
“ตอนนั้นข้าอายุยี่สิบสาม”
“ข้าเชื่อทุกตัวอักษรที่ข้าเขียน”
กาเรนขมวดคิ้ว
“ประโยคบนกำแพงเมือง…”
ไอลาพยักหน้า
“ผู้ที่เห็นสิ่งผิดและนิ่งเฉย ย่อมมีส่วนในความผิดนั้น”
เธอพูดประโยคนั้นออกมาโดยไม่ต้องคิด
“ข้าเขียนมันตอนที่โกรธมาก”
“เพราะข้าเห็นคนทำสิ่งเลวร้ายแล้วไม่มีใครพูดอะไร”
“ข้าคิดว่าถ้าเขียนไว้บนกำแพง คนจะกล้าพูด”
เธอมองชั้นเอกสารที่ทอดยาวไปสุดสายตา
“แต่สิ่งที่เกิดขึ้นจริงคือ—”
“คนกลายเป็นคนที่คอยจ้องกันเอง”
Takechi มองเธอ
เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมเธอถึงพูดในคุกว่า
มารตัวนั้นเกิดจากสิ่งที่ข้าเองเคยเชื่อ
“แล้วคุณออกจากสภาตอนไหน”
“วันที่มีคนแขวนคอตัวเองเพราะถูกอ่านชื่อกลางลานสามสัปดาห์ติดกัน”
ความเงียบยาวมาก
กาเรนก้มหน้า
“ข้าจำคดีนั้นได้”
“ข้าเป็นคนพาเขาไปสำนักงานตรวจสอบ”
เขาพูดเสียงแห้ง
“ตอนนั้นข้าอายุสิบเก้า”
“ข้าทำตามคำสั่ง”
Takechi มองชายทั้งสอง—ไม่สิ ชายหนึ่งคนกับหญิงหนึ่งคน—ที่ยืนอยู่คนละฝั่งของกฎเดียวกัน
คนหนึ่งเขียนมันขึ้นมา
อีกคนบังคับใช้มัน
และทั้งคู่ยังแบกมันไว้จนถึงวันนี้
เสียงระเบิดดังจากปลายทาง
แสงสีทองวาบขึ้นในความมืด
ตามด้วยเสียงคำรามที่ไม่ใช่เสียงมนุษย์
Takechi หันขวับ
“เขายังสู้อยู่”
ทั้งสามวิ่ง
⸻
สุดทางเดินคือห้องทรงกลม
กลางห้องมีสิ่งที่ Takechi ไม่รู้จะเรียกว่าอะไร
มันเหมือนตาชั่งขนาดยักษ์
แต่แทนที่จะทำด้วยทองเหลือง
มันทำจากแผ่นหินบันทึกคำตัดสินหลายหมื่นแผ่นเชื่อมติดกันด้วยเนื้อดำ
ตรงกลางตาชั่งเต้นเป็นจังหวะ
เหมือนหัวใจ
DEMON CORE
Rank: B (upgraded from C)
Core Stability: 92%
Physical Damage: Immune
Truth Damage: Effective
และตรงเชิงตาชั่งนั้น
ชายในเสื้อคลุมตุลาการที่ขาดจนเกือบไม่เหลือรูปทรงยืนอยู่
ในมือเขาถือดาบที่ยังเรืองแสงจาง ๆ
รอบตัวเขามีรากดำนับสิบเส้นพยายามพันขา
เขาฟันมันขาดครั้งแล้วครั้งเล่า
และมันงอกใหม่ทุกครั้ง
“ท่านฮัลเดน!”
ไอลาตะโกน
ชายคนนั้นหันมา
เลือดไหลจากหน้าผาก
แต่เขายิ้ม
“เจ้ายังจำชื่อข้าได้”
“ข้าไม่ได้อยากจำ”
“ข้าก็ไม่ได้อยากให้เจ้าจำ”
Takechi วิ่งเข้าไปช่วยฟันรากดำ
ดาบธรรมดาในมือเขาผ่านมันไปเหมือนฟันควัน
“ไม่ได้ผลเลย!”
ฮัลเดนตะโกนกลับ
“เพราะเจ้ายังไม่ได้โกรธพอ”
“หมายความว่าอะไร”
“รากพวกนี้กินความรู้สึกผิด”
เขาฟันอีกครั้ง
“ของข้ามีเยอะที่สุดในห้องนี้”
“มันเลยเลือกข้า”
เสียงจากตาชั่งดังขึ้น
ไม่ใช่เสียงคำราม
เป็นเสียงคนอ่านเอกสาร
เรียบ
สุภาพ
น่ากลัวกว่าเสียงคำรามหลายเท่า
“คดีที่หนึ่งพันสี่ร้อยสิบ”
“ผู้ตัดสิน — ฮัลเดน”
“จำเลย — หญิงชื่อมิเรียม”
“ความผิด — ปกปิดว่าบุตรของนางเป็นผู้ทำลายทรัพย์สินสาธารณะ”
“คำตัดสิน — จำคุกสองปี”
“ข้อเท็จจริงที่ค้นพบภายหลัง — บุตรของนางไม่ได้เป็นผู้ทำ”
ฮัลเดนหยุดฟันไปหนึ่งจังหวะ
รากดำพันข้อเท้าเขาทันที
“ข้ารู้!”
เขาตะโกน
“ข้ารู้อยู่แล้ว!”
Takechi เห็นตัวเลขลอยขึ้นเหนือร่างของชายคนนั้น
Synchronization: 54%
“ท่านฮัลเดน หยุด!”
“ปล่อยข้า!”
59%
63%
ตาชั่งอ่านต่อ
“คดีที่สองพันเก้าร้อยเจ็ด”
“คดีที่สามพันหนึ่งร้อยหก”
“คดีที่สี่พัน—”
“พอ!”
Takechi เห็นเงาบนหลังของฮัลเดนขยายใหญ่ขึ้นทุกครั้งที่เขาตะโกนคำนั้น
“อย่าเถียงมัน!”
Takechi ตะโกน
“ทำไม!”
“เพราะมันไม่ได้อยากให้คุณเถียง”
“มันอยากให้คุณสู้กับตัวเอง!”
ทันใดนั้น ตาชั่งหันมาทางเขา
เสียงเปลี่ยนเป้าหมาย
“ผู้ถูกอัญเชิญ”
“ยังไม่มีบันทึกในนครนี้”
Takechi กลืนน้ำลาย
“ดีแล้ว”
“ไม่”
เสียงนั้นแทบจะฟังดูใจดี
“หมายความว่าข้าต้องเปิดบันทึกใหม่ให้เจ้า”
พื้นใต้เท้า Takechi กลายเป็นแผ่นหินเปล่า
และตัวอักษรเริ่มปรากฏขึ้นเอง
คดีที่หนึ่ง
ผู้ถูกกล่าวหา — Takechi
ความผิด — เลือกลงมาในหลุมนี้
ผลของการเลือก — ยังไม่ทราบ
“นั่นไม่ใช่ความผิด”
“ยัง”
เสียงตอบ
“แต่ถ้าเพื่อนของเจ้าตายในระหว่างที่เจ้าอยู่ที่นี่”
“มันจะกลายเป็นความผิด”
“และเจ้าจะเขียนบรรทัดสุดท้ายเอง”
ห้องทั้งห้องเปลี่ยนไป
Takechi ไม่ได้ยืนอยู่ในถ้ำอีกแล้ว
เขายืนอยู่กลางทุ่งที่ไหม้ดำ
June นอนอยู่ตรงหน้า
Andre คุกเข่าอยู่ข้าง ๆ เธอ
เงยหน้าขึ้นมองเขา
แล้วถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่มีความโกรธเลยแม้แต่นิดเดียว
“นายอยู่ไหน”
Takechi ขยับปาก
ไม่มีเสียงออกมา
“ตอนที่เราต้องการนาย”
Andre ถามอีกครั้ง
“นายอยู่ไหน”
ระบบขึ้นข้อความสีแดง
WARNING
Illusion feeding on Hero’s core fear
Fear identified:
“ถ้าเป็นเพราะข้าเลือกผิด ข้าจะไม่มีสิทธิ์อยู่ข้างพวกเขาอีกต่อไป”
Takechi ยืนนิ่ง
เขารู้ว่านี่คือภาพลวง
INSIGHT บอกเขาชัดเจน
แต่การรู้ว่าเป็นภาพลวงไม่ได้ทำให้มันเจ็บน้อยลงเลย
เพราะคำถามในภาพนั้น—
เป็นคำถามที่เขาถามตัวเองมาตั้งแต่วินาทีที่แสงแยกทั้งสามคนออกจากกัน
เสียงของไอลาดังมาจากที่ไหนสักแห่ง
“Takechi!”
เขาไม่ได้ยินชัด
เสียงของฮัลเดน
“เด็กนั่นถูกดึงเข้าไปแล้ว!”
ในภาพลวง June ค่อย ๆ หลับตา
Takechi คุกเข่าลง
และเป็นครั้งแรกตั้งแต่มาถึงโลกนี้ที่เขาไม่พยายามหาคำตอบที่ถูกต้อง
เขาพูดกับภาพตรงหน้าอย่างที่มันเป็น
“ถ้ามันเกิดขึ้นจริง”
เสียงเขาสั่น
“ถ้าเป็นเพราะฉันเลือกผิดจริง ๆ”
“ฉันจะไม่บอกตัวเองว่าไม่เป็นไร”
“ฉันจะรับมันไว้ทั้งหมด”
เขาเงยหน้าขึ้น
“แต่ฉันจะไม่หายไป”
“ฉันจะไม่ยอมให้ความผิดครั้งเดียวเป็นตัวตัดสินว่าฉันมีสิทธิ์อยู่ข้างใครได้บ้าง”
“เพราะถ้าฉันหายไป”
“ก็ไม่เหลือใครไปหาพวกนาย”
ภาพลวงหยุดนิ่ง
Andre ในภาพเงยหน้า
แล้วยิ้มแบบที่ Andre ตัวจริงยิ้ม
“ก็ว่างั้น”
ภาพแตกออกเป็นเสี่ยง
Takechi กลับมายืนในห้องตาชั่ง
ตราบนหลังมือเขาลุกเป็นแสงสีทองเต็มดวง
หน้าต่างระบบเปิดขึ้นทีละบรรทัด
HERO ABILITY — ACTIVATION COMPLETE
เงื่อนไข: ผู้กล้าต้องเข้าใจสัจธรรมนั้นในเรื่องของตนเองก่อน
Status: MET
Skill Unlocked
HERO RESONANCE — Lv.1
ประสานสัจธรรมที่มนุษย์คนหนึ่งเพิ่งยอมรับได้
ให้ตั้งอยู่ได้นานพอที่จะกลายเป็นพลัง
หมายเหตุ
ผู้กล้าไม่สามารถมอบสัจธรรมให้ผู้ใดได้
ทำได้เพียงไม่ปล่อยให้มันดับลงก่อนเวลา
Takechi อ่านบรรทัดสุดท้าย
แล้วหัวเราะออกมาเบา ๆ ทั้งที่หายใจแทบไม่ทัน
“เดี๋ยวนะ”
“แปลว่าตั้งแต่แรก ผมไม่เคยเป็นคนที่ต้องเก่งที่สุดในห้องเลยเหรอ”
ระบบไม่ตอบ
แต่ตราบนมือเขาอุ่นขึ้น
⸻
“ท่านฮัลเดน!”
Takechi วิ่งเข้าไป
รากดำพันตัวชายคนนั้นถึงหน้าอกแล้ว
แสงบนดาบเหลือแค่ริบหรี่
“หนีไป”
ฮัลเดนพูด
“ข้าอยู่ตรงนี้มานานพอแล้ว”
“ผมไม่ได้มาช่วยคุณเพราะคุณเป็นคนดี”
Takechi คว้าข้อมือเขาไว้
“ผมมาเพราะคุณเป็นคนที่ยังทำอะไรได้อีก”
เขาปล่อยแสงจากตราลงไป
HERO RESONANCE — ACTIVE
Target: HALDEN
Realized Principle re-stabilized:
“การยอมรับว่าตนผิด ไม่ได้ทำลายความซื่อตรง
การปฏิเสธความจริงต่างหากที่ทำ”
Awakened Charge: RESTORED
Synchronization: 71% → 22%
แสงสีทองพุ่งขึ้นจากดาบจนทั้งห้องสว่าง
รากดำที่พันตัวฮัลเดนไหม้หายไปในพริบตา
ชายคนนั้นล้มลงคุกเข่า
หายใจแรง
“เจ้า…”
เขามองมือตัวเอง
“ทำอะไรกับข้า”
“ไม่ได้ทำอะไรเลยครับ”
Takechi ตอบ
“ของคุณเองทั้งนั้น”
“ผมแค่ไม่ปล่อยให้มันดับ”
ฮัลเดนมองเขานาน
แล้วพูดคำที่ผู้พิพากษาแห่งนครนี้ไม่เคยพูดกับใคร
“ขอบใจ”
⸻
ตาชั่งสั่นทั้งตัว
“ไม่พอ”
เสียงมันเปลี่ยนเป็นครั้งแรก
ไม่สุภาพอีกต่อไป
“หนึ่งคน”
“ไม่พอ”
“ข้ามีสองร้อยสี่สิบเอ็ดปี”
ไอลาก้าวออกมาจากเงา
“งั้นเอาของข้าไปด้วย”
Takechi หันขวับ
“คุณจะทำอะไร”
เธอไม่ตอบเขา
เธอเดินตรงเข้าไปหาตาชั่ง
รากดำพุ่งเข้าใส่ทันที
แต่เมื่อมันแตะตัวเธอ—
มันหยุด
เหมือนไม่รู้จะเกาะตรงไหน
INSIGHT อ่านค่าขึ้นมา
Demon Attachment: NONE
Reason: Subject does not condemn herself
Note: Subject also does not forgive the city
Takechi อ่านบรรทัดสุดท้ายแล้วรู้สึกเย็นวาบ
“ไอลา!”
“อย่าเพิ่ง!”
เธอไม่ได้ยิน
ไอลายืนตรงหน้าตาชั่ง
มือเธอมีแสงสีขาวลุกขึ้น
“ข้าไม่ได้ผิด”
เธอพูด
“ข้าเขียนสิ่งที่ข้าเชื่อ แล้วพวกเจ้าเอาไปทำเป็นกรง”
“ข้าไม่ยอมรับคำตัดสินของเมืองนี้”
“ข้าไม่มีวันยอมรับ”
แสงบนมือเธอสว่างขึ้น
และตาชั่ง—
หัวเราะ
“ดี”
รากดำจากพื้นพุ่งขึ้นรอบตัวเธอ
ไม่ใช่เพื่อจับ
แต่เพื่อดื่ม
Core Stability: 92% → 96%
Feeding Source Detected:
Righteous Anger — undigested for 20 years
ไอลาเบิกตา
“อะไร…”
Takechi วิ่งเข้าไป
“หยุดพูด!”
“ข้าพูดความจริง!”
“ผมรู้!”
เขาตะโกน
“ความจริงของคุณถูกทุกคำเลย!”
“แต่คุณไม่ได้กำลังพูดมันเพื่อปลดใครออกจากกรง”
เขาชี้ไปที่ตาชั่ง
“คุณกำลังพูดมันเพื่อเอาชนะ!”
ไอลาชะงัก
แสงบนมือเธอสั่น
“แล้วข้าควรทำอะไร”
เสียงเธอแตก
เป็นครั้งแรกที่ผู้หญิงที่ไม่เคยหวั่นไหวต่อหน้าสภาทั้งสภาเสียงสั่น
“ให้ข้ายกโทษให้เมืองที่เผาหนังสือข้าหรือ”
“ให้ข้ายิ้มแล้วบอกว่าไม่เป็นไรหรือ”
“ไม่ครับ”
Takechi ตอบทันที
“ไม่มีใครขอให้คุณบอกว่าไม่เป็นไร”
เขาหายใจเข้า
“แต่ยี่สิบปีที่ผ่านมา คุณเลี้ยงความโกรธนี้ไว้เพราะอะไร”
ไอลาไม่ตอบ
Takechi พูดต่อ ช้าลง
“เพราะถ้าคุณวางมันลง”
“คุณจะต้องอยู่กับอีกเรื่องหนึ่งที่หนักกว่า ใช่ไหมครับ”
เธอหันมามองเขา
ดวงตาแดงก่ำ
“…ใช่”
เธอกำมือ
“ถ้าข้าไม่โกรธพวกเขา”
“ข้าก็ต้องยอมรับว่า—”
เสียงเธอเบาลงจนเกือบไม่ได้ยิน
“ประโยคที่ฆ่าเด็กคนนั้น ข้าเป็นคนเขียนเอง”
ห้องเงียบ
ฮัลเดนเงยหน้าขึ้นมอง
กาเรนกำมือแน่น
ไอลาคุกเข่าลงกับพื้น
“ข้าเขียนมันตอนยี่สิบสาม”
“ข้าคิดว่าข้ากำลังทำสิ่งที่ถูกต้อง”
“และข้าทำให้เมืองทั้งเมืองกลายเป็นแบบนี้”
น้ำตาหยดลงบนแผ่นหินคำตัดสิน
“ข้าโกรธพวกเขามายี่สิบปี”
“เพราะข้าทนโกรธตัวเองไม่ไหว”
ตาชั่งหยุดหัวเราะ
เพราะสิ่งที่มันดื่มมาตลอด—
ถูกพูดออกมาดัง ๆ แล้ว
Takechi คุกเข่าลงข้างเธอ
เขาไม่ได้ปลอบ
เขาไม่ได้บอกว่าไม่ใช่ความผิดของเธอ
เพราะมันเป็นความผิดของเธอส่วนหนึ่งจริง ๆ
และเขาเรียนรู้มาแล้วว่าการโกหกเรื่องนี้ไม่ได้ช่วยใคร
เขาพูดสิ่งที่เหลืออยู่แทน
“คุณเขียนประโยคนั้นตอนยี่สิบสาม”
“แล้วตอนนี้คุณอายุเท่าไหร่”
“…สี่สิบสาม”
“ยี่สิบปีที่ผ่านมา คุณทำอะไร”
ไอลาเงียบ
กาเรนตอบแทน
เสียงแหบ
“นางสอนหนังสือให้เด็กที่สภาไม่รับเข้าโรงเรียน”
“นางเขียนตำราที่บอกว่าคนผิดยังมีค่า”
“แล้วนางยอมติดคุกเพราะไม่ยอมเผามัน”
Takechi พยักหน้า
“ได้ยินไหมครับ”
เขามองไอลา
“ความผิดที่คุณทำตอนยี่สิบสาม เป็นเรื่องจริง”
“ยี่สิบปีที่คุณใช้แก้มัน ก็เป็นเรื่องจริงเหมือนกัน”
“ทั้งสองอย่างเป็นเรื่องจริงพร้อมกันได้”
“คุณไม่ต้องเลือกแค่อย่างเดียวมาเป็นตัวคุณ”
ไอลามองเขา
ริมฝีปากสั่น
“ข้าพยายามมาตลอดยี่สิบปี…”
“ข้ารู้”
“…แล้วข้ายังไม่พอหรือ”
Takechi ส่ายหน้าช้า ๆ
“พอตั้งนานแล้วครับ”
“คุณแค่ไม่เคยอนุญาตให้ตัวเองรู้”
บางอย่างในตัวไอลา วาเรน ที่กำเอาไว้แน่นมายี่สิบปี—
คลายออก
ไม่ใช่เสียงระเบิด
เป็นเสียงเหมือนคนวางของหนักลงกับพื้น
AWAKENING CONFIRMED
Individual: AYLA VAREN
Truth Realized:
“ข้าเคยผิด และข้าได้แก้มันมาตลอดยี่สิบปี
ทั้งสองอย่างเป็นความจริงพร้อมกัน
ข้าไม่จำเป็นต้องโกรธใครอีกเพื่อพิสูจน์ว่าข้ายังดีอยู่”
Awakened Charge: ACTIVE
Relevant Truth Compatibility: 87% → 100%
แสงสีขาวจากตัวเธอไม่ได้พุ่งขึ้น
มันแผ่ออก
เงียบ ๆ
เหมือนแสงเช้า
และเมื่อมันแตะรากดำ—
รากพวกนั้นไม่ได้ไหม้
มันคลายตัวออกเอง
เหมือนอะไรบางอย่างที่ถูกกำไว้นานเกินไปแล้วมีคนบอกว่าปล่อยได้แล้ว
⸻
“ตอนนี้แหละ”
ฮัลเดนลุกขึ้นยืน
ดาบในมือเขาลุกเป็นเปลวทอง
Takechi ยกมือขึ้น
HERO RESONANCE — DUAL TARGET
Targets: HALDEN / AYLA VAREN
Warning: Hero MP insufficient
Forced Activation: Hero accepts full backlash
Proceed?
Takechi มองข้อความนั้นครึ่งวินาที
“ครับ”
แสงจากตราพุ่งออกเป็นสองสาย
สายหนึ่งไปที่ดาบของฮัลเดน
อีกสายไปที่มือของไอลา
เลือดไหลจากจมูก Takechi ทันที
HP −40
MP 0
กาเรนคว้าตัวเขาไว้
“เด็กนี่!”
“ยังไหว”
“นั่นไม่ใช่คำตอบ”
“งั้น…เจ็บครับ”
ฮัลเดนกับไอลาก้าวเข้าหาตาชั่งพร้อมกัน
ตาชั่งกรีดร้อง
“พวกเจ้าไม่มีสิทธิ์!”
“พวกเจ้าคือคนที่สร้างข้าขึ้นมา!”
ไอลาตอบ
เสียงเธอนิ่งมาก
“ใช่”
“เพราะอย่างนั้นเราถึงมีสิทธิ์รื้อเจ้าทิ้ง”
ดาบของฮัลเดนฟันลงตรงกลางตาชั่ง
แสงสีขาวของไอลาไหลตามรอยฟันเข้าไป
ไม่มีเสียงระเบิด
มีแต่เสียงหินแตกทีละแผ่น
แผ่นแล้วแผ่นเล่า
สองร้อยสี่สิบเอ็ดปี
ร่วงลงมาเป็นฝุ่น
DEMON CORE
92% → 61% → 24% → 0%
QUEST CLEARED
ชื่อเควส: ความผิดที่ไม่มีวันได้รับการให้อภัย
Clear Type: LIBERATION
Demon Core destroyed through Awakened Truth
Truth Realized:
“ความผิดต้องได้รับการรับผิดชอบ
แต่ความผิดไม่ได้กำหนดคุณค่าทั้งหมดของผู้กระทำ”
Note:
เควสนี้ไม่ได้ถูกเคลียร์โดยผู้กล้า
ผู้กล้าเพียงทำให้ความจริงของมนุษย์สองคนไม่ดับลงก่อนเวลา
Takechi อ่านบรรทัดสุดท้ายทั้งที่สายตาพร่า
“ก็ได้…”
เขาพึมพำ
“ผมไม่ได้อยากเป็นพระเอกอยู่แล้ว”
แล้วเขาก็หมดสติ
⸻
บนพื้นดิน
มารสูงเท่าหอคอยหยุดกลางอากาศ
ค้อนทั้งหกหลุดจากมือ
ปากนับสิบที่พูดคำว่า “ผิด” มาตลอดสองชั่วโมงเงียบลงพร้อมกัน
จากนั้นร่างของมันก็สลายเป็นผงสีเทา
ปลิวไปทั่วนคร
ผงนั้นไม่ร้อน
ไม่มีพิษ
มันแค่ตกลงบนหลังคาสีขาวและถนนหินที่เรียบเสมอกันทุกสาย
แล้วทั้งเมืองก็เงียบ
เงียบจริง ๆ
ไม่มีเสียงกระซิบ
ไม่มีคำว่ายังไม่ดีพอ
ไม่มีคำว่าอย่าให้ใครผิดหวัง
หญิงร้านดอกไม้ยืนมองช่อดอกไม้ในมือ
เธอรอเสียงนั้น
เสียงที่บอกให้จัดใหม่
มันไม่มา
เธอยืนนิ่งอยู่อย่างนั้นนานมาก
แล้วเธอก็ร้องไห้
โดยไม่รู้ว่าร้องเพราะอะไร
ชายที่ทาสีหน้าต่างมองรอยสีที่หยดบนพื้นเมื่อวาน
รอบนี้เขาไม่ได้คุกเข่าลงเช็ด
เขามองมันอยู่ครู่หนึ่ง
แล้วเดินต่อ
แม่ที่เคยดุลูกเพราะหัวเราะผิดเวลาไม่ได้พูดอะไร
เธอแค่กอดลูกไว้กลางลาน
ในขณะที่ผงสีเทายังโปรยลงมาเหมือนหิมะ
⸻
Takechi ตื่นขึ้นในเต็นท์พยาบาลชั่วคราวข้างลานสภา
แสงข้างนอกเป็นสีส้ม
เย็นแล้ว
“ตื่นแล้วหรือ”
กาเรนนั่งอยู่ข้างเตียง
แขนซ้ายพันผ้า
“ผมนอนไปนานแค่ไหน”
“หนึ่งวันครึ่ง”
Takechi ผงะลุกขึ้น
“หนึ่งวัน—”
“นอนลง”
“แต่สัญญาณ—”
กาเรนกดไหล่เขาลง
“ข้าไม่รู้ว่าเจ้าพูดถึงอะไร”
“แต่ถ้ามันหายไปเพราะเจ้าอยู่ที่นี่”
เขาเงียบไปหนึ่งจังหวะ
“ก็มีคนสี่สิบสามคนที่ยังหายใจอยู่เพราะเรื่องเดียวกัน”
Takechi เปิดหน้าต่างระบบขึ้นมา
มือสั่นเล็กน้อย
HERO SIGNAL — TRACE LOST
Last recorded bearing: South
Last recorded distance: 184 km
Time since loss: 26 hours
เขาจ้องข้อความนั้นนานมาก
กาเรนไม่ได้พูดอะไร
เขารู้จักสีหน้าแบบนี้
เป็นสีหน้าเดียวกับทหารที่กลับมาจากภารกิจโดยไม่มีคนที่ออกไปด้วยกัน
สุดท้าย Takechi หายใจออกยาว
แล้วพูดกับตัวเองเบา ๆ
“ทิศใต้”
“แค่นั้นก็มากกว่าเมื่อวานแล้ว”
เขาปิดหน้าต่าง
“เอาละ”
เขาหันมาหากาเรน
“เล่าให้ฟังหน่อยครับ ว่าข้างบนเกิดอะไรขึ้นบ้าง”
⸻
สิ่งที่เกิดขึ้นบนนครในหนึ่งวันครึ่งนั้นวุ่นวายกว่าตอนที่มารบุกเสียอีก
คนสี่สิบสามคนถูกนำออกมาได้ทั้งหมด
บาดเจ็บสิบเก้า
เสียชีวิตศูนย์
ตัวเลขสุดท้ายนั้น—
เป็นตัวเลขที่ Takechi อ่านซ้ำสามครั้ง
หน่วยกู้ภัยที่เข้าไปเป็นชุดแรกไม่ใช่ทหาร
เป็นชาวเมืองสามสิบกว่าคนที่ขนเชือกกับคานไม้มาเอง
คนที่นำพวกเขามา—
คือชายวัยกลางคนที่เพิ่งถูกปลดจากตำแหน่งเมื่อสามวันก่อน
เพราะทำแจกันพิธีการแตกแล้วไม่รายงาน
“วาเลน?”
Takechi ถามไม่เชื่อหู
กาเรนพยักหน้า
“เขามาตั้งแต่ชั่วโมงแรก”
“ข้าบอกให้เขากลับ”
“เขาบอกว่าอะไร”
กาเรนเงียบไปนาน
จนกระทั่งตอบ
“เขาบอกว่า—”
“ข้าถูกปลดจากตำแหน่ง ไม่ได้ถูกปลดจากการเป็นคน”
Takechi ยิ้ม
เจ็บซี่โครงแต่ยิ้ม
“ผมชอบเมืองนี้ขึ้นมานิดนึงแล้ว”
⸻
สภาเปิดประชุมในเย็นวันเดียวกัน
ไม่ได้ประชุมในหอพิพากษา
เพราะหอพิพากษาไม่เหลือหลังคาแล้ว
พวกเขาประชุมกลางลาน
ต่อหน้าคนทั้งเมือง
ซึ่งไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในประวัติศาสตร์สองร้อยสี่สิบเอ็ดปี
เอเลน่ายืนขึ้น
“ข้อแรก”
“คดีของไอลา วาเรน”
เสียงฮือดังไปทั่วลาน
“ข้อกล่าวหาเรื่องเผยแพร่ตำราต้องห้าม — ยกเลิก”
“เพราะคำสั่งห้ามนั้นออกโดยไม่มีการอ่านตำรา”
“ข้อกล่าวหาเรื่องขัดคำสั่งสภา — ยังอยู่”
Takechi ที่ยืนพิงไม้เท้าอยู่ริมลานขมวดคิ้วทันที
“ยังอยู่เหรอ”
ไอลาก้าวออกมากลางลาน
“ข้าขัดคำสั่งจริง”
เธอพูดชัด
“ข้าจะไม่ขอให้ลบส่วนนั้น”
เอเลน่ามองเธอ
“โทษของการขัดคำสั่งสภาคือจำคุกสามปี”
“ข้าทราบ”
“หรือ—”
เอเลน่าเปิดแผ่นหินในมือ
“ทำงานชดใช้ในหน้าที่ที่สภากำหนด”
“สภากำหนดหน้าที่ใดให้ข้า”
เอเลน่าเงยหน้าขึ้น
“เรียบเรียงมาตรฐานคุณธรรมแห่งนครฉบับใหม่”
“ทั้งฉบับ”
ทั้งลานเงียบกริบ
ไอลายืนนิ่ง
“ท่านให้คนที่ท่านเพิ่งจับ มาเขียนกฎของเมือง?”
“ข้าให้คนที่เขียนฉบับแรก”
เอเลน่าตอบ
“มาแก้สิ่งที่นางเขียนเอง”
เธอวางแผ่นหินลง
“ข้าคิดว่านั่นคือความหมายจริง ๆ ของคำว่ารับผิดชอบ”
ไอลาก้มหน้า
นาน
แล้วพยักหน้าครั้งเดียว
“ข้ารับ”
⸻
“ข้อสอง”
เอเลน่าพูดต่อ
“ตำแหน่งตุลาการสูงสุด”
ฮัลเดนก้าวออกมา
เขาไม่ได้ใส่เสื้อคลุมตุลาการ
“ข้าขอลาออก”
เสียงคัดค้านดังขึ้นทันที
“ท่านฮัลเดนเป็นผู้ที่ทำร้ายมารได้!”
“ท่านเป็นวีรบุรุษ!”
ฮัลเดนยกมือขึ้น
“ข้าเป็นคนที่ตัดสินคดีหนึ่งพันสี่ร้อยสิบผิด”
เขาพูดออกมาต่อหน้าคนทั้งเมือง
เสียงไม่สั่นเลย
“หญิงชื่อมิเรียมติดคุกสองปีเพราะข้า”
“นางออกมาแล้ว แต่ไม่มีใครรับนางเข้าทำงานอีกเลย”
“นั่นคือของจริงที่ข้าทำ”
“ข้าไม่ขอให้ใครลืมมัน”
เขาหันไปหาเอเลน่า
“แต่ข้าขออย่างหนึ่ง”
“ว่ามา”
“ให้ข้าเป็นคนแรกที่รื้อบันทึกคำตัดสินทั้งหมดขึ้นมาทบทวนใหม่”
“ทุกคดี”
“ตั้งแต่คดีที่หนึ่ง”
เอเลน่ามองเขานาน
“สองร้อยสี่สิบเอ็ดปีนะ ฮัลเดน”
“ข้ารู้”
“เจ้าอาจตายก่อนทำเสร็จ”
“ข้ารู้”
เขาตอบเรียบ ๆ
“แต่มันต้องมีคนเริ่ม”
Takechi ที่ยืนอยู่ริมลานรู้สึกว่าตราบนหลังมืออุ่นขึ้นอีกครั้ง
KINGDOM QUEST — FIRST KINGDOM
Status: CLEARED
Clear Grade: A
เขาเบิกตา
Rewards
Status Points +24
INSIGHT — Lv.2
สามารถเห็นความยึดติดที่ยังไม่ก่อรูป
และประเมินระยะห่างระหว่างมนุษย์กับสัจธรรมของเขา
HERO HERO RESONANCE — Lv.1 (ล็อกถาวร)
Title Acquired
“ผู้ที่ไม่ปล่อยให้ความจริงดับลง”
Blessing Fragment 1 / 9 Acquired
Origin: First Kingdom
หมายเหตุ
พบสัญญาณของเศษพรลักษณะเดียวกันอีกแปดจุดในโลกนี้
Takechi จ้องบรรทัดสุดท้าย
“แปดชิ้น…”
เขาเงยหน้ามองไปทางขอบฟ้า
“เก้าอาณาจักร”
⸻
คืนนั้น
ไอลาพาเขาขึ้นไปบนกำแพงเมืองฝั่งใต้
ในมือเธอถือหนังสือเล่มหนึ่งที่ปกไหม้ไปครึ่งเล่ม
“เล่มที่พวกเขาสั่งเผา”
เธอวางมันลงบนขอบกำแพง
“ข้าเก็บไว้เล่มเดียว”
Takechi มองมัน
“ในนั้นเขียนอะไรที่น่ากลัวขนาดต้องเผา”
ไอลาเปิดหน้ากลางเล่ม
“ตอนแรกข้าคิดว่าพวกเขากลัวเรื่องความผิดกับคุณค่า”
“แต่ไม่ใช่”
เธอชี้ไปที่หน้าสุดท้าย
Takechi ก้มอ่าน
ตัวอักษรเก่ามาก
บางบรรทัดเลือนจนอ่านไม่ออก
แต่สิ่งที่อ่านได้ทำให้เขาหยุดหายใจ
บันทึกของผู้กล้ารุ่นที่สาม
เราไม่ได้สังหารจอมมาร
เราทำไม่ได้
สิ่งที่เราทำได้คือแบ่งมันออก
เก้าส่วน
แล้วฝังแต่ละส่วนไว้ในดินแดนที่ยึดติดกับสิ่งนั้นมากที่สุด
เพราะสิ่งเดียวที่กักขังมันได้
คือมนุษย์ที่ไม่อยากมองความจริงข้อนั้นของตัวเอง
หากวันใดทั้งเก้าส่วนถูกปลดออก
มันจะกลับมารวมกันอีกครั้ง
และถ้าวันนั้นมาถึง
ขออย่าให้มีผู้ใดโง่พอที่จะคิดว่านี่คือชัยชนะ
Takechi เงยหน้าขึ้นช้ามาก
“เดี๋ยวนะ”
“แก่นมารที่เราเพิ่งทำลาย…”
ไอลาพยักหน้า
“หนึ่งในเก้า”
“แล้วถ้าทำลายครบเก้า—”
“จอมมารจะกลับมาเต็มร่าง”
Takechi นั่งลงกับขอบกำแพง
“แล้วถ้าไม่ทำลาย”
“คนในเมืองก็อยู่กับมันไปเรื่อย ๆ”
ไอลาปิดหนังสือ
“นี่คือเหตุผลที่สภาสั่งเผา”
“เพราะไม่ว่าเลือกทางไหนก็ผิด?”
“เพราะพวกเขาไม่อยากให้ใครต้องเลือก”
ลมพัดผ่านกำแพง
Takechi มองไปทางทิศใต้
มืดจนไม่เห็นอะไรเลย
“ผมจะไปทางนั้น”
“ข้ารู้”
“คุณไม่ห้ามเหรอ”
ไอลาส่ายหน้า
“ข้าใช้เวลายี่สิบปีเพื่อเรียนรู้ว่าการรั้งคนไว้ในนามของสิ่งที่ถูกต้องน่ะ”
เธอยิ้มบาง ๆ
“มันคือกรงชนิดหนึ่ง”
เธอส่งหนังสือเล่มไหม้นั้นให้เขา
“เอาไป”
“นี่ของคุณ”
“ข้าจำได้ทุกตัวอักษร”
เธอลุกขึ้น
“และข้ามีงานต้องเขียนเล่มใหม่แล้ว”
⸻
เช้าวันรุ่งขึ้น
ประตูใต้ของนครเปิดออก
กาเรนยืนรออยู่กับม้าหนึ่งตัวและถุงเสบียง
“ข้าไปส่งได้ถึงชายแดน”
“ขอบคุณครับ”
“อย่าเพิ่งขอบใจ”
กาเรนยื่นดาบเล่มหนึ่งให้
เล่มธรรมดา
ไม่มีแสง
“ของข้าเอง”
“ผมใช้ดาบไม่เป็นนะ”
“ข้ารู้”
กาเรนตอบหน้าตาย
“ข้าเห็นเจ้าฟันแล้ว”
Takechi หัวเราะ
วาเลนวิ่งมาส่งด้วย
ในมือถือห่อขนมปัง
“ภรรยาข้าทำ”
“ฝากขอบคุณด้วยครับ”
“นางบอกว่า…”
วาเลนลังเล
“ถ้าเจอผู้กล้าอีกสองคน ให้บอกว่าเมืองนี้เป็นหนี้พวกเขาคนละหนึ่งมื้อ”
Takechi รับห่อขนมปังไว้แน่น
“ผมจะบอกครับ”
เขาขึ้นม้า
แล้วหันกลับไปมองนครสีขาวเป็นครั้งสุดท้าย
กำแพงเมืองยังมีแผ่นหินสลักอยู่เหมือนเดิม
แต่มีแผ่นใหม่หนึ่งแผ่นถูกติดตั้งไว้ตรงกลาง
ยังไม่ทันแห้งดี
Takechi อ่านมัน
ความผิดต้องได้รับการรับผิดชอบ
แต่ความผิดไม่ใช่ทั้งหมดของผู้กระทำ
เขายิ้ม
“ก็ใช้ได้นี่”
แล้วขี่ม้าลงไปตามทางทิศใต้
⸻
บนยอดหอคอยที่สูงที่สุดของนคร
เงาขนาดมหึมามองตามเด็กหนุ่มที่กำลังจากไป
เป็นครั้งแรกที่มันไม่หัวเราะ
“หนึ่งส่วน…”
เสียงกระซิบดังขึ้น
“หายไปแล้ว”
มันหันไปมองทิศใต้
ไปทางเดียวกับที่จุดแสงดวงหนึ่งเคยกะพริบอยู่
“ไปเถอะ ผู้กล้า”
“ไปหาเพื่อนของเจ้า”
ดวงตาสีแดงหรี่ลง
“ข้าอยากรู้เหมือนกัน…”
“ว่าเจ้าจะยังพูดว่าความผิดไม่ใช่ทั้งหมดของคนคนหนึ่งได้อยู่ไหม”
“ในวันที่ความผิดนั้นเป็นของเจ้าเอง”
“และคนที่ต้องจ่าย”
“คือคนที่เจ้ารัก”
เงานั้นจางหายไปในแสงเช้า
เหลือไว้เพียงรูปปั้นเทพีถือตาชั่ง
ที่ตอนนี้—
ตาชั่งในมือของนางเอียงไปข้างหนึ่งเล็กน้อย
โดยไม่มีใครในเมืองสังเกตเห็น
จบตอนที่ 5
